دویدیم و دویدیم و...

          بریدیم٬

              نرسیدیم.

همین.

همینجا به خاک بسپاریدم

                       پای همین چشمه.

        چشمان سرمه سیر٬

           مست بوی میخک و اسفند٬

                  پرچم گیسو به دست باد٬

                                            می آید

      و پر کردن کوزه ای را به انتظار می نشیند.

همینجا به خاک بسپاریدم

                   پای همین چشمه.

کویرهم که باشم

     همیشه شقایقی وحشی خواهم داشت

                                        برای خرمایی گیسوانت.

                                                      حالا تو هی بر من نبار...

سینه ی خیس مادری ام

        ـ کودک از دست داده ـ

                    که گاه و بیگاه رگ میکند...

          اینروز ها که نیستی.    

نه از آسمان

     از شعرهای لورکا

                 ماه را می دزدم برای تو

                               که بدوزی به پیرهنت

                  به جای دکمه ی افتاده.      

اتاقی پر از من و تو

    چشمانی پر از بوی تند بوسه ی گس 

     وسکوتی پر از پچپچه ی سر انگشتانمان در گوش هم

روزگاری دوست می داشتی ام.

*

خیابانی پر از پرسه ی من

      خیالی پر از تو

           و خوابی که این شبها تا دمدمای صبح هم نمی آید

روزگاری دوست می داشتمت.

*

حالا تو اگر می خواهی فراموش کن…

                     روزگاری یکدیگر را دوست می داشتیم.

نه خبری

نه خطری

 و نه خاطره ای حتا...

 پشت دیوار های شیشه ای

 دل به کدام دریا بسپارد

 ماهی قرمز سفره ی هفت سین؟