کویرهم که باشم

     همیشه شقایقی وحشی خواهم داشت

                                        برای خرمایی گیسوانت.

                                                      حالا تو هی بر من نبار...

سینه ی خیس مادری ام

        ـ کودک از دست داده ـ

                    که گاه و بیگاه رگ میکند...

          اینروز ها که نیستی.    

نه از آسمان

     از شعرهای لورکا

                 ماه را می دزدم برای تو

                               که بدوزی به پیرهنت

                  به جای دکمه ی افتاده.      

اتاقی پر از من و تو

    چشمانی پر از بوی تند بوسه ی گس 

     وسکوتی پر از پچپچه ی سر انگشتانمان در گوش هم

روزگاری دوست می داشتی ام.

*

خیابانی پر از پرسه ی من

      خیالی پر از تو

           و خوابی که این شبها تا دمدمای صبح هم نمی آید

روزگاری دوست می داشتمت.

*

حالا تو اگر می خواهی فراموش کن…

                     روزگاری یکدیگر را دوست می داشتیم.