پس از سالیانی سلام...
هنوز هم سلام و همیشه سلام... اینبار تنها آمدم که بگویم هستم. گرچه نمیدانم چرا این مدت حسب حالی ننوشتیم و شد ایامی چند.دوستان عزیزم سپاس دارم از محبتها و دلگرمی ها ی شما عزیزان که زمستانی با آن گذراندم.
این مطلب اولین و تنها ترین مطلب غیر شعری این وبلاگ تا به اکنون است. دلیلی که مرا به نوشتن آن واداشت چیزی نیست جز یاداوری خودمان به خودمان و یاداوری تمام آرمان ها و افکار و اعتقادات و همه ی انچه که میشود من... میشود تو... میشود ایران.
با رای ندادن بر این نکته تاکید میکنیم که ما حق انتخاب سرنوشت خود را نداریم. با رای ندادن میپذیریم که شایسته ی دموکراسی نیستیم. با رای ندادن دهان خود را برای اعتراض میبندیم. با رای ندادن هیچ اتفاق زیبا و شایسته و نیکویی برای من و تو رخ نخواهد داد. بیایید برای سرزمینمان سرنوشتی شایسته رقم بزنیم. بادا که آیندگان از ما با افتخار یاد کنند.بادا... پس بگوییم:
"رای میدهم"
